fbpx

Moc kamieni

Moc kamieni

Minerały w ezoteryce zawsze stanowiły element głębszego kontaktu z Istnieniem. Ich natura umożliwia człowiekowi spojrzeć na siebie samego przez ich pryzmat. Moc kamieni, pozwala człowiekowi lepiej poczuć kontakt z Naturą, poznać siebie, uzdrowić się czy zrozumieć swoje braki. Zupełnie tak jak w przypadku świata roślinnego, świat minerałów może wskazywać nam drogę wewnętrznego rozwoju. W końcu każdy kamień, skała i okruch narodziły się z matki Ziemi, a ta miała swój początek w boskiej koncepcji Stworzenia. 

Wprowadzenie do mocy kamieni

Przyjrzyjmy się minerałom pod kątem energii, tak jak widzi to jasnowidz. Opisywane na Zgromadzeniu Dusz kamienie, to nie tylko maszynka, która produkuje ciągłe wibracje, ale żywy twór natury, który posiada swoje unikalne właściwości, sposób komunikacji i energetyczną formę. Te wszystkie aspekty warto poznać, aby móc w pełni poczuć moc kamieni oraz skorzystać z ich nauk. Zacznijmy jednak od formy, gdyż ta jest odpowiedzialna za przejawianie minerału.

Gdy mówimy o energetyce kamieni, to dla uproszczenia rozdzielamy opis na budowę struktury wewnętrznej oraz pole auryczne, które często zawiera w sobie elementy charakterystyczne dla każdego minerału. Dzięki temu można łatwiej określić jak przetwarzana jest energia, jak silny wpływ ma kamień oraz sposób jego oddziaływania na otoczenie. 

Budowa minerału

Budowa wewnętrzna skupia się głównie na rozpoznaniu gęstości energetycznej, odmian struktury oraz inkluzjach jakie można znaleźć w energetycznej formie minerału. To dzięki tym trzem czynnikom jesteśmy w stanie rozpoznać możliwości minerału w zakresie przewodnictwa, przechowywania oraz transformacji energii. Gęste materie w kamieniu są bardziej chłonne, co nie oznacza jednak większej wydajności czy zdolności do transformacji. Aby to poznać trzeba badać indywidualne przypadki – jeżeli któryś z minerałów ma specyfikę charakterystyczną dla ogółu, będzie to oznaczone w poświęconym mu artykule. 

Gęstość energetyczna jest istotna, gdy z minerału chcemy wykonać artefakt lub traktować go jako amulet ochronny. Im jest ona większa, tym więcej siły pomieści w sobie i na dłuższy czas utrzyma ładunek (niska gęstość powoduje szybkie wytracanie energii na zewnątrz). Niewielki poziom gęstości nie jest jednak negatywnym czynnikiem, gdyż może świadczyć o wysokim przewodnictwie, jednak ogranicza to skuteczność minerału jako elementu obronnego.

Struktura energetyczna wewnątrz minerału rzadko jest jednorodna. Potrafi ułożyć się w kilku wzorach w jednym minerale, co zmienia sposób jego działania w zależności od ilości energii, która przez niego przechodzi. To typ „3w1”, który jednocześnie może np. pochłaniać, filtrować i oddawać energię albo łączyć ze sobą dwa zupełnie różne siły np. myśli pozytywne z agresywnymi zachowaniami.

Specyfikę zachowania dodatkowo zmieniają inkluzje. Zwykle pojawiają się w postaci bąbli, zgęstków, czasem nawet krystalicznych form przypominających motywy gwiezdne. Wszystko to jest traktowane jako niedoskonałość minerału, lecz jednocześnie dodaje mu charakteru (kamień nabiera osobowości). Najcenniejsze są jednak te oznaki, które świadczą o żywym (aktywnym) minerale. Ten, który nie uciekł z powodu wyjęcia z ziemi i obróbki, ma świetliste wnętrze przypominające trójwymiarową rozetę lub gęstą pajęczynkę.

Aura minerału

Mówiąc o aurze kamieni, należy wspomnieć o podziale, jaki można zauważyć w każdym z minerałów. Ich pole emanacji składa się z delikatnej masy, w której wibrują linie energetyczne wychodzące z powierzchni skały. Granicę ich oddziaływania pośredniego wyznacza delikatna błonka. Czasem występują też miniaturowe dziury w aurze, które nadają jej strukturę sera lub świetliste orby, które są splątanymi liniami kondensującymi znaczne ilości energii.

Granica zewnętrzna (zwana błonką konturu) odpowiada za utrzymanie masy aurycznej w polu. Występuje przy wielu minerałach, choć w różnym stadium nasycenia, grubości oraz warstwach. Dzięki temu kamień nie ulega wpływom z zewnątrz i zachowuje większość swoich emanacji wewnątrz. Pozwala mu to na utrzymanie swojej odrębności. Naruszona błona może doprowadzić do pękania struktury, co spowoduje fizyczny rozpad. 

Linie auryczne. U większości minerałów przypominają wzorzysty grzebień wielu cienkich nitek, choć kryształ górski ma je mocno zarysowane i prosto stojące. Z kolei ametyst ma je cienkie, łatwo uginające się, co przekłada się na łatwość kontaktu. Linie mogą różnić się grubością, długością, elastycznością i napięciem. Ich ilość dobrze świadczy o ożywionym kontakcie z otoczeniem. 

Masa auryczna wypełniająca pole. Zwykle jest nie do ruszenia, gdyż jest mocno zespolona z promieniowaniem (nie jest odrębna od pola jak u ludzi, lecz stanowi pełne połączenie). Jest to najbardziej wrażliwa tkanka energetyczna minerału w eterze, gdyż to właśnie poprzez nią następuje najwięcej interakcji z kamieniem.

Szczegółowe opisy minerałów:

Kryształ górski – uniwersalny minerał dla każdego, szczególnie dla jasnowidzów, uzdrowicieli i medytujących.

W przygotowaniu:

Ametyst – minerał wspierający rozwój u podstaw.
Kwarc różowy – minerał subtelnie oddziałujący na emocjonalność.

 

Komentarze mile widziane.